" Samotność w sieci "

    Zastanawialiście się kiedyś co czuje człowiek, który kawał swojego cennego czasu oddaje dla grupy ludzi, 6-10 osób, a może nawet dwóch, 5-10 lat razem, a później nagle okazuje się, że tak na prawdę, to jest zupełnie sam? Może to właśnie Ty jesteś tą osobą, albo należysz do grupy, z której ktoś został wykluczony?
    Zagubiona, właśnie.....czemu akurat Zagubiona? Bo jest zwykła, normalna, pogubiona w życiu, z dnia na dzień "wykluczona" ze swojej przybranej rodziny. Dlaczego? Bo doszedł ktoś nowy, świeża krew, człowiek, który wypełnia ich ciekawością, stają się dociekliwi. Właśnie w takim momencie dowiadujemy się kto jest prawdziwym przyjacielem, kogo można nazwać "przybraną rodziną".
     Kurczę, nie życzę wam, nigdy, żebyście musieli przeżyć to co ja przeżyłam. Tyle ze względu na to, że ta "świeża krew" nie uważała mnie za osobę godną bycia przyjacielem. Stracić jedyną "siostrę", bo jej mama miała o mnie lepsze zdanie niż o niej samej, bo jej chłopak był dla mnie zwyczajnie miły, żeby było po prostu przyjemnie w momencie, gdy siedzieliśmy grupą.
     Dbajcie o to co macie, o przyjaciół, których zdobywacie ale pod JEDNYM WARUNKIEM, bardzo ważnym, jeśli przy nich możecie być SOBĄ, jeśli ktoś kogo spotykacie wszyscy, akurat Tobie nie odpowiada, masz złe przeczucia powiedz im to, jeśli zrozumieją, okej, jeśli nie.....nie są Ciebie warci.Pamiętaj, że nigdy nie możesz pozwolić na to, żeby ktoś był dla Ciebie ważniejszy od Ciebie samego, jeśli nie jesteś go pewny, jeśli sam nie zechce Ci udowodnić, że jesteś dla niego ważny.

    Zagubiona miała swoją "przybraną rodzinę". Straciła ją w jednej chwili, nawet nie zauważyła kiedy....

    Moja historia zakończyła się dobrze, nauczyłam się, że moimi przyjaciółmi jest moja rodzina, prawdziwa rodzina. Tata, który widząc mnie płaczącą przychodzi z czekoladą, klepie po plecach i mówi " nie rycz, bo nie mam pieniędzy na kolejną", mama, która widząc jak ciężko pracuję stara się każdego dnia stanąć obok i pomóc mi w najprostszych czynnościach, żebym tylko miała mniej do roboty, bracia, którzy niby są braćmi, a jak mam problem są pierwszymi, którzy chętnie wyskoczą ze mną do baru na piwo i męskie pogaduchy.
   
     Życie nauczyło mnie, że mogę być Zagubioną, mam prawo, każdy z nas je ma, mogę gubić sie w tej szarej popieprzonej rzeczywistości, ale mam kogoś, z kim mogę się tym podzielić, kto o mnie dba gdy jestem chora i gdy całkiem zdrowa, kto przynosi mi ciepłą herbatę gdy za oknem cholernie zimno. Mam rodzinę, moją prawdziwą rodzinę. Może nie mam super fury, kasy jak lodu, wypasionego telefonu czy nowego komputera. Mam miłość rodziny, której nikt nigdy nie będzie w stanie mi ukraść.


Pracujemy nad tym caaaałe życie, ciężko, wszyscy. Samo nigdy nic nie przyszło, dzięki temu bez wątpienia mamy siebie. Oddałabym za nich obie ręce, nogi, oboje oczu, nigdy nie żałując, bo oni oddaliby dla mnie swe serce bez chwili zająknienia.



     Nie biegnij za ludźmi, którzy przy pierwszej lepszej okazji Cię opuszczą, bo już nie jesteś potrzebny. Rodzicom zawsze będziesz potrzebny, niezależnie od tego jacy są.
Lokalizacja: Polska

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Jak wyjść z małego zakrętu, zanim na horyzoncie pojawi się duży?

To był straaasznie ciężki tydzień. Nie wiedziałam, że w ciągu jednego tygodnia mogę dowiedzieć się kto tak na prawdę jest przy mnie, a kogo nie ma. Na kim mogę tak naprawdę polegać. Czasem wydawało się, że to wszystko minie, że napiszę, zadzwonię, spotkamy się, jakoś się to poukłada. Nie poukładało się, posypało. Zbieranie się jest bardzo ciężkie, znów uczucie samotności, smutku, zakładanie maski uśmiechu i szczęścia w momencie gdy tak na prawdę chce Ci się płakać. To jest dużo za dużo jak na jedną osobę. Taki kopniak jest potrzebny, wstrząs, impuls popychający do wyjaśnienia niektórych spraw, do wyczyszczenia atmosfery. Muszę przede wszystkim zacząć od siebie. W końcu z jakiegoś powodu musi być Zagubiona. Już myślałam, że jestem blisko, że znalazłam przyjaciela, który może być dla mnie oparciem w ciężkich chwilach, ramieniem gdy wszystko się sypie, wsparciem takim, jak ja dla niego.... Życie mnie znów rozczarowało, może to nie jest dobry partner do przejścia przez trudy życiowe ? Mo...
Czytaj więcej

Wybierasz się na bal, tak?

    Piękna sukienka, makijaż, dobór biżuterii, wszystko tak, aby wiedzieć, że będzie na Ciebie patrzył z pożądaniem....TAK! UDAŁO SIĘ! Pierwszy taniec, kolejny, jeden pocałunek, kolejny, świat wokół znika, muzyka gra tylko dla was dwojga, ten czar, te oczy, ten uśmiech, każde słowo, szept wypowiedziany prosto do Twojego ucha, to słowa tylko dla Ciebie. Moment, kiedy wiesz, że właśnie jest Twój czas, teraz to Ty masz być szczęśliwa. Jedna godzina, druga, trzecia...czas płynie, a Ty nawet tego nie czujesz. Szpilki pomagają Ci sięgnąć do szyi Twojego szczęścia, całować ją, nagle cała reszta nie ma znaczenia. Zabawa dobiega końca, czas wracać do domu.   Cały wieczór zmienia się w pył..      Twój wybranek nagle wybucha, oczy które zawsze były spokojne i czułe nagle krzyczą , przestają być tymi których pragniesz. Dłoń spleciona zawsze z Twoją dłonią tym razem jest w kieszeni. Wypowiedziane słowa "Przemyślałem to, to nie ma sensu, nie miało prawa się zdarzyć. Ja ż...
Czytaj więcej

Prezenty

   Mówi się o prezentach, na urodziny, imieniny, walentynki, dzień kobiet, dzień chłopaka, święta, na rocznicę, na przeprosiny; sądzę, że ile ludzi tyle okazji. W pewnym momencie natykamy się na te wszystkie memy " jakby chciał to znalazł by czas", "największym prezentem jest szczerość i obecność", "przyjaźń jest wtedy, kiedy ktoś w środku nocy odbiera od Ciebie telefon i mówi, że nic się nie dzieje" i tak patrzymy na to z jednej strony wiedząc, że tak jest, z drugiej to przecież takie żałosne, wszyscy o tym wiemy, po co jeszcze o tym pisać i pokazywać całemu światu, że jest się zranionym, samotnym.....    Nie uczymy się rozmawiać tylko się odcinamy, nie uczymy się naprawiać, tylko zostawiamy, cierpliwość nam się kończy i nie potrafimy spojrzeć sobie w twarz. Jeśli się spotykamy, to przez przypadek, mijamy się jak obcy ludzie i nabijamy sobie głowy, jak można było dopuścić do takiego upadku, naszej relacji....nas samych, bo przecież to świadczy o nas, o t...
Czytaj więcej